دادسرای عمومی و انقلاب تهران تعالی حقوق 2717-4360 11 3 2026 02 20 The Use of Autonomous Weapon Systems and the Fundamental Principles of International Humanitarian Law: From Compatibility to Contradiction کاربرد سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار و اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه: از انطباق‌پذیری تا مغایرت 217 259 723128 10.22034/thdad.2024.2021620.2694 FA علی نواری استادیار ، دانشکده حقوق، دانشگاه علوم قضائی و خدمات اداری، تهران، ایران 0000-0003-1752-4540 اسماعیل خلیفه دانشجوی دکتری حقوق بین الملل، دانشگاه علوم قضائی و خدمات اداری، تهران، ایران 0000-0002-2283-8440 Journal Article 2024 02 04 The emergence and use of autonomous weapon systems are one of the expressions of the rapid evolution of modern war technologies. Despite the fact that international humanitarian law is responsible for determining certain limits in the field of the use of methods and means of combat; regarding this nascent weaponry, there is still no rule yet. In the absence of rules governing the use of autonomous weapons in the battlefield, it is the fundamental principles of international humanitarian law that can be the conductor and guide of the international law system in regulating the behavior of states in this field. According to this, the compatibility and collation of the possibility of using autonomous weapon systems in accordance with the fundamental principles of international humanitarian law can determine to some extent the general position of international law regulating behavior in war (ius in bello) for the use of this type of weapon. The present article, tries to provide an answer to the question, to what extent is the use of autonomous weapon systems compatible with the fundamental principles of international humanitarian law, with the analytical-descriptive method? The hypothesis of this article is that currently, the use of autonomous weapon systems is not compatible with the fundamental principles of international humanitarian law. The findings of this research show that in the use of autonomous weapon systems, it is not possible to observe the principles of distinction and proportionality and the principles of military necessity and humanity cannot be applied to these types of weapons. However, it is possible that future technological advances could enable autonomous weapon systems with more accurate comply with the fundamental principles of international humanitarian law. ظهور و کاربرد سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار یکی از جلوه‌ها و مظاهر تحول پرشتاب فن‌آوری‌های جنگ مدرن است. علیرغم این‌که حقوق بین‌الملل بشردوستانه رسالت تعیین محدودیت‌های مشخصی را در زمینه کاربرد روش‌ها و ابزارهای نبرد بر عهده دارد؛ اما در خصوص این جنگ‌افزار نوپدید، هنوز فاقد قاعده است. در فقدان وجود قواعد ناظر بر نحوه استفاده از تسلیحات خودمختار در صحنه نبرد، این اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه است که می‌تواند هادی و راهنمای نظام حقوق بین‌الملل در به سامان کردن رفتار دولت‌ها در این عرصه باشد. بر این اساس، تطبیق و انطباق امکان به‌کارگیری سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار با رعایت اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه می‌تواند تا حدودی موضع کلی حقوق در جنگ (ius in bello) را برای کاربرد این نوع سلاح، مشخص نماید. مقاله حاضر با روش تحلیلی-توصیفی درصدد تدارک پاسخ به این پرسش است که کاربرد سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار تا چه میزان با رعایت اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه سازگاری دارد؟ فرضیه نوشتار پیش رو این است که در حال حاضر، استفاده از سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار با اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه، قابلیت انطباق ندارد. یافته‌های تحقیق حاضر نشان می‌دهد که در کاربرد سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار امکان رعایت اصول تفکیک و تناسب وجود ندارد و اصول ضرورت نظامی و انسانیت نیز، قابل‌اعمال بر این نوع سلاح‌ها نیستند. بااین‌حال، ممکن است پیشرفت‌های شگرف بشر در آینده، سامانه‌های تسلیحاتی خودمختار را قادر سازد تا با دقت بیشتری با اصول اساسی حقوق بین‌الملل بشردوستانه انطباق یابند. https://www.thdad.ir/article_723128_83a676b777484648121d720f473b1b27.pdf